X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Sport" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Peddelen als bedrijfsuitje

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
0
  Goed artikel ( 0 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van wilmavanhoesel wilmavanhoesel Auteur op infoyo sinds
28 Juni 2009


Bekijk het profiel van wilmavanhoesel
Datum: 25-06-2009
Toen we met ons bedrijf zouden gaan peddelen in een kano, zag ik de bui al hangen. Dit had ik al eens eerder gedaan en ik dacht er zeker niet met veel plezier aan terug.

Wat te doen als je overstemt wordt?



Als voorzitter van de personeelsvereniging had mijn stem geen gewicht genoeg om het idee voor het personeelsuitje af te serveren.
Men wilde namelijk gaan kanoŽn in de Dommel.

Ik had jaren geleden al eens zo`n tochtje gemaakt en dat is toen de allereerst keer geweest dat mensen mij hebben horen vloeken. De kano ging alle kanten behalve die waar ik hem naar toe wilde hebben. Bovendien vond ik dat de tocht zo lang duurde. Er scheen maar geen einde te komen aan het plezier.

Maar goed, het programma werd in elkaar gedraaid en enkele weken later liepen we, met alle deelnemende collega`s van het bedrijf, richting opstapplaats waar de kano`s al klaar lagen.

Er waren duo`s gevormd en ikzelf kwam in de kano terecht bij mijn collega Cecilia Watersnood. ( let wel! Dit is een fictieve naam hoor!)
Samen zouden wij het waterpret avontuur gaan beleven.

De eerste honderd meter in de knoe (kano) legden we zigzaggend af. Het was lastig om een goed ritme op te bouwen. We werden door collega`s ingehaald die de lol ervan inzagen om ons een nat pak te bezorgen. Er werd schuin met de peddels in het water geslagen waardoor en golven van groen-bruin water over ons neerkwam.
Niet dat we het koud kregen van het natte pak, de zon brandde aan de wolkenloze hemel en het kwik was die dag al opgelopen tot 35 graden.

Onze plaaggeesten vertrokken terwijl wij met z`n tweeŽn alleen achterbleven en we de golfslag van de vertrekkers in een redelijk rimpelloos watertje zagen veranderen.
Niet dat het stilstaand watertje is. Met een gezwind vaartje van 3 kilometer per uur gaat de stroom kronkelend door het Malpie landschap.

Toegegeven, de natuur is er prachtig. En normaal zou het met het zonnetje, zoals die aanwezig was die zaterdag, genieten moeten zijn. En dat deed ik ook. Dat wil zeggen, ik genoot van elke nieuwe bocht die in zicht kwam, hopende dat daarna het eindpunt in zicht zou komen.


Na zo`n 113 uur peddelen, in realiteit pas een dik uur, liet ik luidkeels aan mijn bootsmaatje weten dat de lol eraf was voor mij. Ik heb er ťcht geen zin meer in! En: zijn we er nou nog nie?  Waren de kreten die ik maar bleef roepen.
Vol medeleven schreeuwde Cecilia dan naar mij terug: Kop dicht! en ďzeur nie zo!
De hard klinkende, maar niet als zodanig bedoelde, kreten van haar werden ondersteund door een donderende lachsalvo die als een echo over het water scheerde en als een boemerang in mijn oren klonk.

Ik gaf mezelf maar de spreekwoordelijke schop onder mijn achterste en wisselde nogmaals de peddel van de ene met de nadere hand ter voorkoming van blaren.
Een spoor van waterdruppeltjes, of was het zweet?, liep vanuit mijn nek over mijn rug. En met een verbeten trek om de mond en een blik, letterlijk!, op oneindig peddelden een poosje zwijgzaam verder.

Na de zoveelste bocht zag ik dat de overkant vol stond met overhangende brandnetelstruiken. En langzaam maar zeker dreef onze knoe richting deze prikdonder. Waarschijnlijk zijn Cecilia en ik op het zelfde moment naar rechts gebogen om deze prikjeukers te ontwijken. En dat moet je niet doen als je niet wilt omkiepen met je houten plaaggeest.

Voordat we het wisten sloegen we om en ik zag Cecilia kopje onder gaan terwijl ik een scheut van pijn door mijn enkel voelde gaan. De rand van kano was met een klap op de zijkant van mijn voet gekomen. Ik hapte naar adem van de schrik en pijn en zag Cecilia boven water komen met grote ogen van ontzetting.

Het water is er niet diep. We stonden slechts tot onze middel in het troebele water, terwijl onze voeten in een drabberige substantie wegzonken.
Bij elke stap die we deden voelde we de weerstand van de stroming die ons tegenwerkte om opnieuw in de kano te klimmen. Met wier en ander onbestemd groen materiaal besmeurd probeerden we met de moed der wanhoop de kano te draaien, zodat het ding dat volgelopen was weer vaarbaar zou worden.
Na veel gekreun en gesteun slaagden we erin en even laten we hoog maar niet droog, in ons schip der wanhoop. Hoewel ik de eerlijkheid me gebied te zeggen dat we hier hulp bij kregen van een vader met twee dochters die ook recreatief een tochtje deed.
Onze redder in nood voeren verder, achterom roepend dat de verkeerd om in de kano zaten. En tot onze frustratie bleek dit nog te kloppen ook!
Cecilia, een dame als altijd, schreeuwde me toe: ik geef er geen fl***er om,
dan maar achteruit varen!

Ik was allang blij dat mijn haren nog redelijk droog gebleven waren. Als je haar maar goed zit, nietwaar? Het had nog veel erger kunnen zijn, dacht ik terwijl ik naar mijn opzwellende enkel keek.

Ik hoorde een schreeuw van afgrijzen slaken door mijn bootgezellin. Haar spiksplinternieuwe digitale camera was samen met haar kopje onder gegaan en deed het niet meer.
Ook haar handtas was doorweekt. Gelukkig had ze wel de grootste inhoud daarvan in de waterdichte zak gestopt.

Met de moed der wanhoop probeerde ze haar verdronken camera weer aan de praat te krijgen, maar koppig liet het fotoschietertje het afweten.
Daar baal ik nou van hoorde ik haar keer op keer zeggen en ik voelde met haar mee.
Een paar minuten laten hoorde ik ineens een opgeluchte blije kreet vanachter uit de boot komen: God zij dank!

Wat? WŠt?! riep ik achterover mijn schouder, doe ie ut weer?
nee dat niet, maar mijn sigaretten zijn nog wel droog
, luidde het eveneens droge antwoord.

Een onbedaarlijke lach borrelde in mij op en als twee zottekens zaten we te hikken van het lachten in de middel of nowhere, kletsnat met natte slierten haar over de wangen.
Ik besloot drastische maatregelen te nemen om te voorkomen dat mijn haren nog natter zou worden. Een plastiek supermarkttasje bracht uitkomst. Ik zette het omgekeerd op mijn hoofd en knoopte de hengels onder mijn kin samen. De protesten van mijn bootsmaatje deerden mij geheel niet.

Het kon niet uitblijven dat het weer fout ging, hoewel het ons nog verraste.
Ditmaal sloeg de kano tegen mijn bovenarm en schampte langs de rest van mijn arm naar beneden. Het zorgde ervoor dat ik de pijn aan mijn enkel even niet meer voelde omdat mijn arm nu meer pijn deed dan mijn voet. Maar wat ik erger vond was dat mijn alternatieve badmuts door de golfslag was verdwenen. Het water was als een muur over me heen gekomen en ik moest met beide handen de haren voor mijn ogen wegvegen om weer te kunnen zien.
Ik had geen spiegel nodig om te weten dat mijn haar er hulpeloos en sliertig bij hing en omdat mijn mascara niet waterproof was zou dat zeker ook sporen achterlaten op mijn inmiddels sippe toet.

De flesjes water, appeltjes, droplollies, en koekjes die wij hadden gehad voor onderweg, dreven nu pesterig verderop in de richting waar ook wij naar toe moesten.

De derde keer dat we omkiepten was alleen nog maar een aanslag op het laatste restje energie dat we nog zouden moeten hebben. In feite was die allang weggedreven met de rest van het lekkers dat we bij ons hadden gehad. En ik jammerde alsmaar luider dat ik er nu ťcht geen zin meer in had!

Ik heb een peuk nodig, hoorde ik vanachter uit de boot roepen, wil jij er ook eentje?
In gedachten had ik onze kano al allerlei namen toebedacht, maar stoomboot was er niet eentje van. Toch liet ik me dankbaar een sigaret aangeven die al aangestoken was.
Maar peddelen en puffen als een dame gaan niet samen. Dus als je me belooft dat je het volgende wat ik ga vertellen weer snel vergeet zal ik je verklappen hoe ik dat heb gedaan.
Met de sigaret tussen de lippen geklemd, inademend tussen de tanden door en uitademend door mijn neus schoorsteenden we verder.
In mijn hele leven heb ik me nog nooit zo onvrouwelijk tentoongesteld. Maar de eenden die langs onze kano zwommen, als enige levenden wezens binnen gezichtsveld, gaven daar geen snater om.

Wederom probeerde ik reikhalzend het eindpunt te ontwaren, na iedere bocht die we namen. En eindelijk, eindelijk, nadat we al drie kwartier geen mens meer hadden gezien of gehoord stond er een bord langs de oever dat het eindpunt na 150 meter bereikt zou zijn.

Weet je wel hoe vťr 150 meter dan nog kan zijn? Maar hoop gloorde in onze ogen en ik besloot dat het nu tijd was om de puntjes op de i te zetten.
Wild griste ik links en rechts naast de kano wier bijeen, terwijl mijn bootsvrouw bleef gillen dat ik teveel zijwaartse bewegingen maakte.
Maar dronken van blijdschap dat mijn zeebenen weldra weer vaste bodem zouden voelen, gaf ik daar geen zier om.
Wij drapeerden het wier op onze haren en schouders om het plaatje van verdronken katjes compleet te maken.

Bij de aanlegsteiger sprong ik met het laatste restje soepelheid, die ik niet meer bezat, uit de vervloekte kano en sleurde het kreng (de kano en Cecilia) de kant op.
De peddel smeet ik verderop, volkomen het bord negerend dat ons vroeg om de spulletjes netjes te plaatsten in de rekken die daarvoor klaar stonden. Met sjokkende tred legden we de laatste 50 eter af naar het terras waar onze collega`s, onder het genot van een drankje, onze komst al een dik uur aan het afwachten waren.

`s Avonds bleek toch dat het ergste leed niet verdwenen was. Mijn enkel was drie keer dikker dan normaal en was te pijnlijk om op te staan. De volgende dag ging het lopen wel weer, maar bij het kammen van mijn haren viel mijn blik om mijn onderarm die bont en blauw was geworden. De rest van de week hebben mijn arm en enkel heftig geconcurreerd in blauwtinten.

Twee weken later verdwenen de plekken in kleuren zwart, blauw, groen en ook mijn enkel had weer zijn normale omvang terug gekregen.
De buikpijn van het lachen was allang weer over, echter de herinneringen aan de peddeltoch,die zullen altijd blijven.



Reacties op dit artikel
Mark, 2009-06-30
( 0 )

Leuk verhaaltje heb het zelf ook gehad 3 keer met de kano over de kop gegaan
Mark, 2009-07-01
( -1 )

Hahah balen zeg. Wij zijn wel eens wezen kanoen bij http:www.centipede-outdoorevents.nl. Dat was echt top!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl